Kuifje in Cuba

Willem van ‘t Wout is de grondlegger van een imperium. Quote zet hem – en zijn familie – op plaats 492 van de rijkste Nederlanders, met een geschat vermogen van € 56 miljoen. Waar hij het meest trots op is: “Ik droeg elke week de voetbaltas van Faas Wilkes.”

De jonge Willem krijgt zijn leerschool bij een internationale handelsonderneming. Daar werkt hij op achttienjarige leeftijd als jongste bediende. Hij moet regelmatig bij de directie opdraven voor een partijtje poker. Dankzij die contacten weet hij zich in een baantje in de farmaceutische tak van het bedrijf te praten. Daar is hij ongekend succesvol, hij wordt er een ‘zelfverklaard genie’. Willem besluit voor zichzelf te gaan werken, maar het succes stokt door de oorlog in de Far East. En hij blijkt toch niet de genie die hij dacht te zijn. Hij realiseert zich dat hij bij zijn eerste werkgever werd verblind door het succes van zijn bazen, die opereerden in een heel toegankelijk, maar ook tijdelijk afzetgebied.

Nikkelen asbakken
Na een jaar sappelen zonder werk en inkomen ontmoet hij een compagnon met een rijke vader. Die leent Willem geld voor een gieterij, waar de compagnon na een paar weken al weer uitstapt. Zo blijft Willem achter met een stevige schuld. Willem gaat door, de compagnon komt terug en ze gaan er eens goed voor zitten. Dan komt er een Belg langs die vraagt of ze nikkel kunnen smelten. Ze hebben geen flauw idee, maar doen het gewoon. Zo komen ze er achter dat nikkel een heel hoog smeltpunt heeft, dat het al begint te stollen als je het giet. Maar met wat kunstgrepen lukt het. De Belg bestelt honderd nikkelen asbakken, maar dat zijn eigenlijk misbaksels: halve exemplaren of met een gat erin. Toch blijft de Belg bestellen. Van ‘t Wout heeft in totaal een miljoen asbakken gegoten, voordat hij er achterkomt dat de export van nikkel verboden is, maar het uitvoeren van nikkelen asbakken niet. Zo belandt hij in de nikkelbusiness.

Nikkel brengt goud
Willem van ‘t Wout wordt groot in de nikkelhandel vanuit Cuba. Dat gaat zo voortvarend, dat hij op een gegeven moment in z’n eentje goed is voor de helft van de omzet die Cubanen hadden met het westen. Hij raakt zelfs bevriend met Fidel Castro. Z’n hele familie trouwens, die – als enige Nederlandse afvaardiging – wordt uitgenodigd op de tachtigste verjaardag van Castro. En Willems dochter Merel maakt kekke kostuums voor Fidel. Het verruilen van zijn groene legerpak voor een westerse snit is voor de wereldpers aanleiding om te stellen dat er een frisse wind waait door het regime … Van ‘t Wout kent meer presidenten persoonlijk en raakt onder meer bevriend met de echtgenote van Tito.

‘A-politiek’
Van ’t Wout blijkt een gave te hebben voor het laveren in ‘politiek complexe landen’. Dat hij handelt met communistische regimes is hem vaak verweten, maar dat vindt hij onterecht. Hij noemt zichzelf a-politiek en de suggestie dat hij met zijn handel een heel systeem zou kunnen beïnvloeden, wuift hij resoluut weg. Te veel eer.

Miljardenbedrijf
Van ‘t Wout en zijn familie zijn eigenaar van Fondel Finance, de holding waarin alle handelsactiviteiten zijn ondergebracht. Het is een miljardenbedrijf, waarin zoons Austin en Mike de metaalhandel voor hun rekening nemen. Er wordt ook geld verdiend met de handel in tractoren en graafmachines, consumentenartikelen (shampoo, zeep), houtskool, tabak en het verstrekken van financieringen. Ook is er een rederij: er varen dagelijks acht schepen tussen Europa, Canada, Venezuela en Cuba.

Schoon schip
Er waren tijden dat Van ‘t Wout 80% van z’n handel dreef met Cuba, nu is dat nog maar 20%. Van ‘t Wout: “De Cubanen hebben schoon schip gemaakt en bedrijven die met steekpenningen werkten de wacht aangezegd. Ik heb me daar altijd verre van gehouden, daar plukken we nu de vruchten van. De laatste tijd handelen we weer meer met Cuba: fabrieksinstallaties, motorfietsen, voedingsmiddelen.” Makkelijk is dat niet, want Cuba heeft een slechte liquiditeit, wat betekent dat je bereid moet zijn langlopende kredieten te geven. “Banken zijn voorzichtig, mijn vorderingen op de Cubanen kan ik niet verzekeren.”

Commissaris van Feyenoord
Van ‘t Wout is in veel opzichten een kleurrijk man. In de oorlog jatte hij als dertienjarig jongetje, samen met een vriendje, gist van de Duitsers en verkocht dat aan bakkers – z’n eerste handeltje. Maar de broer van het vriendje nam het verdiende geld in beslag en financierde er zijn eigen verzetsgroep mee. Als ras-Rotterdammer voetbalde kleine Willem op straat, met jongens als Coen Moulijn en Faas Wilkes. Hij haalt als negentienjarige jongen de selectie van Xerxes. En hij wordt commissaris van Feyenoord, waar hij op z’n tweeënzeventigste moet vertrekken – want dat is op dat moment de maximum toegestane leeftijd in die functie.

‘Rustig aan’
Van ‘t Wout wordt binnenkort tachtig. Wordt het geen tijd om op de lauweren te rusten? ‘‘Ik heb de meeste zaken overgedragen aan mijn zoons, ik ben nog maar zijdelings bij het bedrijf betrokken, doe de dingen waar de anderen niet meer aan toekomen. Praten met klanten bijvoorbeeld, relatiebeheer. Ik hou nog wel steeds het saldo op de bankrekening in de gaten. Maar ik kan makkelijk een maandje wegblijven. Of ik dat ook doe? Nee.” Van ‘t Wout zegt het rustig aan te doen en geen hele dagen meer te werken. ‘Van negen tot drie’, bedoelt hij dan …

Heldere overzichten
Met Wilgenhaege onderhoudt Van ‘t Wout al ruim zeven jaar een goede relatie. Hij heeft er een deel van zijn vermogen gestald. Over veel andere vermogensbeheerders is hij niet zo te spreken: “Amerikanen bijvoorbeeld belden me zowat dagelijks, en de rendementen waren bijzonder slecht. Wilgenhaege laat me redelijk met rust, er is alleen contact als het echt nodig is. Daarbij is de service goed. De periodieke overzichten van mijn posities en rendementen zijn duidelijk. En natuurlijk heb ook ik in de crisis geld verloren, maar Wilgenhaege doet het relatief het beste, in vergelijking met andere vermogensbeheerders.’

Uitbesteden aan professional
Over de goede afloop van de crisis is Van ‘t Wout niet zeker. “Vroeger werden we betaald in dollars, nu vooral in euro’s. Maar blijft die overeind? Behoudt die z’n waarde. We maken ons daar wel zorgen over, want wij houden noodgedwongen veel liquiditeit aan. Een deel daarvan brengen we dus onder bij Wilgenhaege. Ik besteed dit soort zaken graag uit aan de professional. Wij leven van de handel. Aandelen, obligaties, beurs – het gaat me boven de pet. Wij zijn tevreden over Wilgenhaege, dat lijkt me een mooi compliment.’

Print PDF